|
 بسمه تعالی
سال گذشته توفیقی دست داد و مقاله ی "راز سرزمین آفتاب "را از شهید آوینی مطالعه کردم. این مقاله و نیز بخش هائی از کتاب "توسعه و مبانی تمدن غرب " یادگار روزهائیست که بخش قابل توجهی از دولت مردان از یک سو بر خلاف مشی امام (ره ) زندگی اشرافی را در پیش گرفته بودند و از سوی دیگر بر طبل "ژاپن اسلامی" به عنوان یک الگوی پیشرفت می کوبیدند . شعاری که منجر به در پیش گرفتن سیاست های اقتصادی شد که بالاترین تورم ایران در 100 سال اخیر، تنها یکی از پیامد های آن بود . شهید آوینی در نشریه ی سوره با مطالعه ی جامعه و فرهنگ ژاپن و مقایسه ی آن با فرهنگ ایرانی- اسلامی ، به نقد شعار "ژاپن اسلامی " پرداخت ؛ شعاری که برای بسیاری از دولت مردان آن روز حکم یک آرمان را یافته بود.
امروز سال ها(بیش از یک دهه)از آن دوران میگذرد و همان کسانی که روزگاری دم از"ژاپنیزه" کردن ایران اسلامی می زدند، امروز طرح "افغانیزه کردن" ایران را ارائه می دهند تنها با این تفاوت که آن روز در جایگاه نهاد ریاست جمهوری و امروز از مجمع تشخیص مصلحت.
کافیست تا به سخنرانی محسن رضائی در جمع همشهریانش در مسجد سلیمان دقت کنیم تا پشت پرده ی طرح ارائه شده از سوی مجمع تشخیص در روز های گذشته بر ما نمایان شود:
"رضایی اوايل مهرماه سال جاري در جمع همشهریانش در مسجد سلیمان با اشاره به انتخابات دهم ریاست جمهوری پیشنهاد کرد تا جمهوری اسلامی در برگزاری انتخابات، از افغانستان در برگزاری انتخابات تقلید کند."
یادآوری این نکته خالی از لطف نیست که بخشی از اصلاح طلبان در نخستین روز های پس از انتخابات ، پیشنهاد برگزاری انتخابات توسط نیروهای بین المللی را داده بودند و این در حالسیت که از قریب 100 سال پیش تا کنون(یعنی آغاز انتخابات در ایران) ما هرگز برای برگزاری انتخابات خود،خفت توسل به بیگانگان را نداشته ایم .
سال ها پيش از اين و در دوران سازندگی متفکرينی در مرکز تحقيقات استراتژيک ، عقبه ی فکری رئيس جمهوری را تشکيل می دادند که ندانسته بذرهای اشرافی گری و غربزدگی را در آغازين سالهای دهه ی هفتاد در فضای عمومی جامعه می پاشيد .
بذری که فرياد بسياری از اهل دل را برآورد که « مولا ويلا نداشت »علیرضا قزوه یادگار آن روز هاست . در چنين فضائی ژاپن اسلامی و کره جنوبی اسلامی شده بود نقل زبان همه ی وزراء و سفرا و البته جناب رئيس جمهور. اين بار هم این شعار که از عدم شناخت صحیح ماهیت انقلاب ایران و ماهیت پیشرفت ژاپن ناشی می شد، فرياد سوخته دلان را برآورد و در این میان مقاله ی "راز سرزمین آفتاب " آوینی واکنشی بود به این انحراف آشکار.
بيش از يک دهه از آن روز ها می گذرد و در اين مدت تئورسين های دیروز مرکز تحقيقات استراتژیک کرسی های نظريه پردازی دولتی ديگر را از آن خود کردند . این بار آقایان ريش و قيچی را با اعتماد به نفسی بيش از بيش بدست گرفتند تا دست به اصلاح در اصول آرمان امت واحده ی پريروزی بزنند و آرمان ژاپن اسلامی را هم با اندکی ويرايش به اسلام ژاپنی که همان صورت تعارف گونه ی اسلام آمريکائی بود مبدل سازند و از قضا تا جائی هم پيش رفتند. در این بین آنچه همچنان ادامه داشت، تاکید بر وابستگی به غرب و آن هم به بهانه ی لزوم تعامل بود.
با برگزاری انتخابات بعدی ورق برگشت ... و آهنگرزاده ای ... و احيای آرمان امت اسلام... و احيای تفکر امام و ... و احيای خدمت صادقانه و ...احیای مشی عادلانه و... و پا گذاشتن روی دم ها ... و نگرانی مالکان برج ها .... و آواز کرکس ها ...و 4 سال نبرد آدم ها و خرچنگ ها ... و رنگ گرفتن ننگ ها و ... و فتنه ی سبز ها و ... و 8 ماه بعد ... رنگ باختن آبرنگ ها ... و ...
اما اين بار تئورسين های ديروز ، شکست خورده از همگانی کردن آرمان اسلام امريکائی که امتداد خط انحراف ژاپن اسلامی بود، بایستی خود را از ورطه ای که در آن گرفتار آمده بودند،نجات می دادند.این بود که طرح روی طرح ارائه شد و رسیدیم به این طرح آخر که عبارتست از افغانیزه کردن ایران.
یکی از این آقایان در اوايل مهرماه سال جاري در جمع همشهریانش در مسجد سلیمان با اشاره به انتخابات دهم ریاست جمهوری پیشنهاد کرده بود تا جمهوری اسلامی در برگزاری انتخابات، از افغانستان تقلید کند.مدتی بعد نیز یکی از اعضای فراکسیون اقلیت مجلس در یک مناظره ی تلویزیونی برای حل مشکلات، پیشنهاد تشکیل لوئی جرگه به تقلید از افغانستان را داد.
آقایان فراموش کرده اند که لوئی جرگه و کمیسیون ملی انتخابات به درد همان افغانستان می خورد که قانون ندارد.هرچند این توهمات را بایستی دنباله ی همان توهمی دانست که منجر به پیشنهاد برگزاری مجدد انتخابات آن هم توسط نیروهای بین المللی شد.پیشنهادی که از قریب ۱۰۰ سال پیش تا کنون )(یعنی از آغاز انتخابات در ایران) بی سابقه است و ما هرگز برای برگزاری انتخابات در کشور خود خفت توسل به بیگانه گان را نکشیده بودیم . این ادعا و امثال آن (که کم هم نیستند) چیزی ثابت نمی کند مگر شدت بحران هویت را در یک جریان فکری که حاضر است برای نیل به اهداف شوم خود،ملک و ملت را به ورطه ی اعمال ناشیانه بکشاند.
ابراهیم عطایی (دانشگاه خلیج فارس)
منبع:وبلاگ دانشجویی بانگ جرس دانشگاه خلیج فارس
|
چهارشنبه, 03 شهریور 1389
